به سوي حضرت رسول‌الله

شاعر : سيف فرغاني

مي‌ورم با دل شفاعت خواهبه سوي حضرت رسول‌الله
آب چشمم به خاک آن درگاهنخورم غم از آتش، ار برسد
شکر کز شر خود شدم آگاههيچ خيري نديدم اندر خود
دل و مويم که بد سپيد و سياهگشت در معصيت سياه و سپيد
خر بسي رانده‌ام برون از راهره بسي رفته‌ام فزون از حد
هيچ طاعت نکرده بي‌اکراههيچ ذکري نگفته بي‌غفلت
روز خود کرده‌ام تبه به گناهماه خود کرده‌ام سيه به فساد
خود چنين روز کي بود از ماه؟خود چنين ماه چون بود از سال؟
ره دراز است و روز من کوتاهشب سياه است و چشم من تاريک
يوسف روح با من اندر چاهبيژن عقل با من اندر بند
هم به معني سبک‌ترم از کاههم به دعوي گران ترم از کوه
گاه بر نيل نخوتم چون شاهگاه بر نطع شهوتم چون پيل
سگ سرشتم به حيله چون روباهگرگ طبعم به حمله همچون شير
خوانم: الدين کله للهدين فروشم به خلق و در قرآن
چه عجب التفات خر به گياهنفس من طالب است دنيا را
خرقه ده تو، چو نيست دل يکتاه؟!اي مرقع شعار کرده! چه سود
کسوتت دلق و مسکنت خانقاهنه فقيري نه صوفي، ار چه بود
ور شتر را تبت بود شبگاهنشود پشکلش چو نافه‌ي مشک
کس به خرقه نشد ولي الهکس به افسر نگشت شاه جهان
ورچه پالان کنندش از ديباهنرسد خر به پايگاه مسيح
به مثل عنکبوت را جولاهنشود جامه باف، اگر گويند
صفدر مرگ عرضه کرد سپاهلشکر عمر را مدد کم شد
که به دست حوادث از ناگاه،اي بسا تاجدار تخت نشين
بر زمين‌شان زده است چون خرگاهخيمه‌ي آسمان زرين ميخ
سر بي‌مغز را براي کلاهدست ايام مي‌زند گردن
اي به نيکي فتاده در افواهاز سر فعلهاي بد برخيز
بس بود کرده‌ي تو بر تو گواهگر چه مردم تو را نکو گويند
ماهي از بحر نگذرد به شناهنرهد کس به حيله از دوزخ
رو به شب چون خروس خيز پگاهسرخ رويي خوهي به روز شمار
توبه کن گر چه روز شد بيگاهناله کن گر چه شب رسيد به صبح
از سر درد اگر کني يک آهمرض صد گنه شفا يابد
گر به خاکم نهند، يا رباه!،چون ز من بازگيري آب حيات
او غريب است اکرمي مثواهمر زمين را بگو که چون يوسف
ختم بر لا اله الا اللهو آن چنان کن که عمر بنده شود